چند شبه باز به یاد تو ، خواب توی چشماش نمیاد

نه ابری و نه بارونی ، هیچ کس و جز تو نمی خواد

شهر قشنگ قصه هات ، بدجوری جادو میکنه

دخترکم مثل یه قاصدک ،  پریشونه تو باد

صحبت یاد و باد شده ، یه پرسشی دارم ازت

یاد همون دخترکو ، سپردینش به دست باد ؟!

اسمتو جمع نمی یارم ، منم که شخص غایبم

دخترکم همون منم ، عاشق عشق و شور و داد

منظورمو می فهمی که ، همون که تو نگاهته

کرده منو دیوونه و موندم چرا انقدر زیاد؟!

 به چشم غایبم بهم نگاه کنی ، عاشقتم

اما تو راهم ندادی ، یادت میاد؟

منظورم اون کلاسیه ، که تو دلت باز شده بود

شلوغ شد و خواستم بیام ، خودش منو راهم نداد

بعدش تو دفتر سفید ، یه خط مشکی کشید و

نوشت غایب ! خاطره شو داری به یاد ؟

 این شد که من دلم گرفت ، حاضرارو غایب زدی

غایبای حقیقیرو ، هنوز کلاستون می خواد ؟!

نه نمی خوام غم بیارم ، جای خوشی ، توی دلت

اما یه خواهشی دارم ، اسمم تو حاضرا بیاد !

                                                  "مانا"

 شاید اون روز که غریب بود

تو دلم بازم فریب بود

سوختم از عشقی که شاید

عاشق چشم رقیب بود

اولاش یه حس تازه

رفت به کنج دل بنازه

که شده حاکم قلبم

فکر می کرد همیشه رازه !

اما عاشقه ، می تونه

نذاره مخفی بمونه

داد دل با لب بسته

میزنه ، تنها نمونه

خلاصه همه می تونن

دادو از نگام بخونن

یارو اما نمی دونم

بین راهن یا تو خونه ان

راه عشق من نرفتن

شایدم رفتن و خستن

در پی یه چیکه خواهش

مطمئن شن ، بگن هستن

این روزا ، حرف غریبی

می شنوم ، یه جور فریبی

قاصدی برام آوردش

ار دل گنبد آبی

حدس زدم ، همدم و یارم

میگه عشقی نیست کنارم!

معشوقش لایق نبوده

حیف اون نگاه یارم !

آخه چشماشو گرفت رفت

و نگفت یارم کجا رفت ؟!

بود رفیق نیمه راه و

عشقمو تنها گذاشت رفت!

                        گل من ، غم نخوری دنیا به پات

                        ماه خندون شد فدای خنده هات

                    یه ستاره کم شده از آسمون چشم تو

                 چند هزار ستاره موندن همیشه بشن فدات !

                                     "مانا"

اکنون همه با عشق شما اشک ریزانند

با یاد گذشته از روزگار نالانند

همه آرزومند استجابت دعایمان هستیم

در ناامیدی را به رویمان بستیم

به تنفس شما دم زنند،فرزندان

وجود بیست و هشت نفر،همه بسته بدان

کودک و نوجوان و پیر و جوان

همه همخون مادری مهربان

مثل شاخه های سرویم همه

افتخار و سربلندی،همه مدیون تنه

به قلم نمی توان قدردانتان باشیم

می نویسم،همیشه به یادتان باشیم

آرزوی تک تک ما این است:

دلمان از شادی پر،اشکمان را با،دست

...دست هایی که پر از مهر و وفاست

پاک کرده و بگویید:جهان چه با صفاست!

                                 خدایا!دل غمگین بیست و هشت فرزند و ... را شاد گردان...

                                                                                            آمین

هر چی که میگذره دارم برات دیوونه تر میشم

چند ساله اما هر روزش ، یاد توئه ، اینجا پیشم

یاد تو هر جا که بره ، تو قلبمه ، دور نمیشه

مثل یه سرو پرغرور ، تو باغ قلبم همیشه

چطور بگم؟ چهار فصل زندگیم شدی

بهار سربلندی و تابستون خوشیم شدی

دلتنگی فصل خزونمم به یاد تو خوشه

زمستوناش، به حسرت نگاه تو ، دروغ میگه که ناخوشه

شبا ، روزا ، تاریکیا ، روشنیا

همش میگم نیومدی ، تو راهیا !

میدونم این امیدی که برای داشتنت دارم

مثل کلاغای تو قصه س ، نرسیدن آخرم !

منو ببخش ، چون میدونم شعرام به رنگ تکراره

خواننده ها خسته شدن ، لطفشون اما بسیاره

اما یه روزی میرسه ، راز دلو حک می کنم

تو قلب پاکتو می گم : عاشق ترینشون منم !

خسته ام از خستگیا ، حرفا و همبستگیا

دم از حقیقت میزنن ، وجودشون پر از ریا

شماره هارو می شمری ، اما کمه ، عزیزیا !

آخه چقد دوستت دارم ، بازم کنار ما بیا

             قصه ما به سررسید                              

            کلاغه ...                              

 "مانا"             

نخواستم این بار بنویسم اما خود نویس میگه:

فقط یه ماه داری اونم جوهر من به پاش دیگه!

نگاه خسته،پشت شیشه،باز خیره به مهتاب

آخه کجایی؟یه بارم بیا و بر ما بتاب

دلم می خواد ببینم التماس ماه،به شهر زیبای نگات

ماهی که بالا سرمون،نورشو میکنه فدات

عاشقا هر شب،ماه آسمونو خواهش میکنن

خبر ندارن هر کدوم،ماهو کنارشون دارن

اما ماهی که اون بالاست،نمیشه گفت که مال ماست!

آخه اونم عالمیه،واسه تموم عاشقاست

همش در انتظار نور ماه،تو گنبد سیاه

    پر بکشه،بیاد پایین،نوری غریب،در دو نگاه    

"مانا"

مسافر مسیر سخت چشم آسودت شدم

تو حسرت آخر راه ، موندم و دیوونت شدم

یادته عصر روزی که سرما اومد سراغمون

پای چشات سوختم و گلدون تو گلخونت شدم؟

چند روزه که یادی ازم نمی کنی؟خوش میگذره؟

گله ندارم از دلت، فدای روندنت شدم

فکرای رنگی نمی خوام ، سلام گرمت کافیه

سلام نداده ، قربون این دلو بردنت شدم

بذار بگم چشم توئه ، دست منو می لغزونه

قلم به دست ، رو عالم کاغذای پاک و سفید

فکر منو نه ، فکر کاغذای خسته رو بکن

دلت می خواد تو حسرت نگاه تو ، بشن پلید؟

من می دونم ، مهربونی ، خوب چه کنی؟نمی دونی

عاشق تو ، یه ابریه مرموز و خیس و بارونی

شک ندارم اگه بدونی عاشق شمعدونیای باغتم

انقد وفاداری میگی همیشه پیشم می مونی

اما منم زندگیمو میسپرمش به سرنوشت

خیلی سریع کتاب عشق نازتو واسم نوشت!

لحظه به لحظه ، عمرمم تلف بشه صبر می کنم

خدا بخواد قسمت میشه ، با هم بریم تا به بهشت!

مانا

          عاشقانه ها بسيارند.گويندگان ، هر كدام از گفتن آنها هدفي واضح و روشن دارند كه شايد در ذهن شنونده مبهم و تاريك معنا شود.اما باز هم مي نويسيم و مي نويسند...عاشقان خوب مي فهمند كه چرا!

         روشن است كه اگر به دل عاشق پيشگان باشد ، دنيا را در كام عشق خود مي سوزانند،اما هر كدام به گونه اي.عاشقي مي گفت:وسعت درياي مواج ، پيش وسعت چشمانت قد خم مي كند.ديگري مي گفت:اگر گلستان هاي عالم را فداي روي همچون گلت كنم ، كم است ! آن يكي مي گفت:هنگام شب ، روشنايي زيباي ماه ، تو را به تصوير مي كشد.پس در كنارم باش تا زير بار منت ماه نروم ! و هزاران حرف و حديث ديگر...اما من به گونه اي ديگر عشق را به تصوير مي كشم.شايد به دل آن كسي كه وجودش،حيات را معنا مي كند بنشيند.

       ...كاش همانند تخم گلي بودي كه اگر بكارمت و رشد كني ، برايم گلي شوي و من مانند سبزه اي در سايه ات برويم و از وجودت سيراب شوم.

       ...كاش همانند قطره باراني بودي تا بباري و مرا خيس كني و من ، نه از سرما بلكه از عشقت تب و لرز كنم!

       ...كاش ذره اي نور بودي و تنها مرا مي افروختي.آخر نمي خواهم همه با نور تو نوراني شوند ، ماه من!

       ...كاش به جاي يك عمر ، لحظه اي فرصت زيستن داشتي ، مرا ببخش ! اين كلام از روي حسادت بود.چون تو چه باشي ، چه نباشي ، در حقيقت نيستي ! عمرت طولاني باد.

       ...كاش تنها شاخه اي گل بودي ، گلستان نباش ! اما اگر خودت مي خواهي من چه بگويم؟! آخرحيفي ! هر كس بخواهد بيايد و گل هاي زيباي وجودت را بچيند و ببرد؟ اگر شاخه گلي باشي تا عمر دارم تو را در دستانم نگه ميدارم.عزيزم مرا ببخش.به خدا اگر درخت كهن و عظيمي بودم ، گلستانت را در پناهم حفظ مي كردم ، ولي افسوس!

       ...كاش اشك شمعي بودي كه هر شب به دست مي گيرم و دستانم را مي سوزاند .

                                 اما تويي ديگر ، چه مي شود كرد؟محشر و پر افاده!

       از گفتن اين حرف ها خجالت مي كشم.نمي شود كه زيباي من ، نور همچون مهتابش را فانوسي كند براي دل افسرده من!

       آيا مي شود باغ زيباي دلش را نابود كند و تنها به گل حسرت من برسد تا مبادا خشك شود؟

       اما اين را بدان ، روزي مي رسد كه همه گلستانت ، تك تك آن هايي كه با آبياري چشمان تو سيراب مي شدند ، نمي گويم خشك ، اما آنقدر زيبا خواهند شد كه حتي تك نگاهي به تو نخواهند انداخت و من ، همان سبزه اي كه هيچ گاه آبش نمي دهي ، هم چنان خيره به دست هاي زيبايت مي مانم و عاشق تك تك لحظه هاي با تو بودن ! آنگاه باز هم از تنهايي مرا سيراب خواهي كرد ، نه از عشق !

                                          ... و اين حقيقتي تلخ است!

                                                      "مانا"

دیشب چشام با ابرا یکرنگ شدن

عهدی بستند و تو مه با هم هماهنگ شدن

یارم از عشق خودش گفت، همش حرف دل زدیم

خاطرات شیرینم دوباره پررنگ شدن

براش از عشقم که دورم از دلش دم میزدم

رو گلای یاد اون دوباره شبنم می زدم

اون بهم گفت : کسی که عاشقشی چه رنگیه؟

گفتم : ای یار نگو ،ماه به اون قشنگیه!

یه کمی خندید و گفت : راز تو ، تو دلش چیه؟

گفتم عشق من دلش مثل چشام بارونیه

ولی اون اشکای من ، یادای تلخو می بره

اما بارون دلش ، اسم منم نمیاره!

اون بازم خندید و گفت: چرا به بارون دلش

ندیده ، نباریده ، بی هیچ دلیل شک می کنم؟

خودشم عاشق بود و از معشوقش واسم می گفت

گفت که من عشق اونو توی دلم حک می کنم!

اولش گفتم چطور به بارون اعتماد داره؟

اونیکه گاهی می باره ، گاهی اشکی نداره!

اما محكم از دلش ، گفت منم اعتماد كنم

گفت اونم دلش به بارون چشام نياز داره!

گفتم اون معشوق تو فقط واسه تو مي باره

فرق داره با عشق من كه يادي هم نمياره!

اون براي آخرين بار بود كه داشت بهم مي گفت:

دل معشوقه تو ، به عشق تو نياز داره

تو يه بار به راز چشماش اعتماد كن و ببين

حرفاي نگفته و نهفته هم زياد داره!

                                                          " مانا "

دخترکی دیدم داره میباره!               

رفتم و پرسیدم ازش بهاره؟                                                            

ازش شنیدم که میگه پاییزه

نمی بینی برگا داره میریزه!                                             

گفتم:آره چه سوز سردی داره!

غم داره و واسه همین میباره

شدیم با هم دوست وهمیشه موندیم

شعر و ترانه های عشقو خوندیم

یه روز بهش گفتم:سر انجامش چی؟

گفت:نمی خوای ازت بمونه چیزی؟

دیدم آره،حقیقتم همینه

جهان می فهمن،اصلا اون میبینه؟

آخه واسه کی این همه شعرامون

جون بدیمو آرزو شه فردامون

اما بازم به من نصیحتی کرد

واسه دلت بگو،اون هر کاری کرد!

از صحبت و تجربه هاش،یه عبرتی گرفتم

مسیر عشق اون خزون بود اما من تا آخرش نرفتم!

                                "مانا"                           

اما هیچ کس نمیگه ماه چرا انقدر نورانی و دوست داشتنیه!؟درسته چون همه،هنگام دیدن زیبایی چشماشونو رو به دنیای آموخته ها می بندن و فقط و فقط در لحظه حاضر قدم میزنند.در زیبایی خیره کننده مقابلان ! اما بیایید یه کم رو راست باشیم.اون مهربونی که داره خودشو وقف ماه میکنه کیه؟!همون که نه در کنار ماه حضور داره و نه اشکی که غصه دوریشو با اون جبران کنه.اگرم داشته باشه،چشماش انقد داغن که آرزوشه یه روز یکی از اون قطره اشکا رو گونه هاش سرازیر بشن.تصورشم سخته ! تا بخوای گریه کنی،اشکات بخار بشنو برن هوا ! هیچکی ندونه تو چقد غمگینی و آشفته.شبا همونجوری ساکت و خاموش بشینی و یکی دیگرو روشن کنی.اون خوب میدونه از وجود تو افروختس ولی پشتشو بهت میکنه.وای چه قدر تلخ ! حالا باز هم کسی دوست داره بگه عشق من مثل ماه میمونه؟

                                                       آرزومند بهترین ها برای آفتاب« مانا»

تک تک اجزای وجودم واستون پر می کشه

عاشقیتون از ته قلبم داره شکلک می کشه

شکلهایی که جای سپید قلبارو مشکی می کنه!

عشقتونم مثل شما از پشت مه سر می کشه

شاید منم،بد می بینم عشق سپیدو پاکتون

تیره و ابری می بینم صورت مثل ماهتون

اما نشد که ماه من،یه شب بتابه واسه ما

پس بتابید به راه عاشقای بین راهتون!

دزدی که مغزو خالی و قلبارو آشوب می کنه

عشقه،ولی عشق شما بیشتر دلو خون می کنه!

نه ولی قاب قلبتون،نگاتونه،حس می کنم

دریاش برام عمیقه و وجودمو غرق می کنه

اگر همه دنیاتونم به قلب من دروغ بگه

راز چشای نازتون،حقیقتو برام میگه                         

تا کی باید تو چشمای مجهولتون شنا کنم

بگو بارونو میخوای

می بارم هر وقتی بخوای!

اگه بارونم کمه

دریای اشکامو میخوای؟

یا که دریا هم کمه

موجای دریا هم باشن!

یه اشاره کن بگم

نگام برات موجی بشن

اگه راضی نشدی چی؟چه کنم؟!

چشم خیس و عاشقو تقدیم کنم؟

منتظر بودم شما اینو بگید

من با قلب خستتون مخالفت نمی کنم!

حالا که مطیع شدم،تسلیمتون

کاش که زودتر بگیرید تصمیمتون

قلب من از انتظار خسته شده

دنبال میون بره تا دلتون

اگه دوستم داری اذیتم نکن

به دل عاشق من با چشم بسته شک نکن

اما بشنوم که دریارو با موجاش نمیخوای

دیگه هیچ وقت نمیخوام پیشم بیای!

                     «مانا»

                            جدا شدن از دل تو،تخلف از یه قانونه!

                        همون که تو بهم میگی:شکستنش چه آسونه! 

                                           ***

                         اگه بدن بهار،تابستونو،خزون به قلبمون

اون وقت بهانه نداری بازم بگی پیشم نمون     

                                           ***

چقد بده عاشق نشی،دردای عشقو ندونی

ولی بگی نه از ته دل که با قلبم می مونی!

                                           ***

چشات یه رنگ خاصیه،واسم یه دنیا خواهشه

مگه کسی جرات داره بگه اونا بی ارزشه!

 ***

فکر نکنی چشای تو،تو دنیا خیلی ارزشه!

چون این منم فکر میکنم همه جهان دیوونشه!

خوندن حرفای دلت،آرزوی دیرینمه

هیچ وقت بهم نگفتی که چرا چشات پر از نمه؟!

برات غروره میدونم بازی با احساسای من!

دلم صبوره ، میدونی؟ واسه بودن،یکی شدن

شبنم رو گلبرگ چشام

غلتیدو آب شد و چکید

به اونجا که نمی دونم

اسمش قشنگه یا پلید!

اگه بگم مثل تو نیست

دروغ نمی گم به خدا

نگاهتم واسم تکه

دور از تموم آدما

بهت بگم پیشم بمون گوش می کنی؟

واسم یه نغمه ای بخون ساز دلو کوک می کنی؟

هنوز برام یه حسرته

مبتلای چشات شدن

نه،مبتلاشون هستم،اما

بهتره فدا شدن

بین درخشش نگاهت

آفتاب عینک می زنه

برای هرم نفسات

دل اونم لک می زنه؟

شبا ستاره ها و ماه

یه وقت حسودیشون نشه

برق چشای ناز تو

چراغ دنیاشون بشه

فقط می خواستم که بگم

چقد عزیزی واسه من

بگم که توی رویامه

واسه دلت فدا شدن

دل منه،تنها واسه تو جون میده،اینو بدون

نه،ولی طاقت نداره بهش بگی برو،نمون!

"مانا"

اکنون که این را می نویسم،از درد به خود می پیچم!

آزمون های خداوند دشوارند،خیلی سخت!

انسان مانند دانه ایست که پدر و مادر کشت می کنند،با هزار زحمت ان را پرورش داده و به جامعه  تحویل می دهند.نوجوان خواسته یا ناخواسته تحت تاثیر هر جوی قرار می گیرد.گاهی برخی افراد عاقل فرق خوب و بد را می یابند،اما گاهی بدی ها از در خوبی وارد می شوند و او را فریفته می سازند.هیچ گاه نمی توان فهمید که این مسیر به کجاختم خواهد شد،سعادت یا نیک بختی !و هر کس ادعا کند که نقطه پایان را می داند،باید جهت افکارش را تغییر دهد چون حتما با مشکلات مواجه خواهد شد.اما این را بدانید که خداوند خیلی بزرگ است.اگر شما مسیر صافی که در انتها نا هموار خواهد شد را تشخیص ندهید.بالاخره روزی می رسد که پروردگارتان،دید شما را مانند دوربینی می کند که تا دوردست ها در افق را با چشم بصیرت بنگرید.آن زمان می فهمید که چه شد و شما کجا بودید و به راستی چه جهان بزرگ و چه پدیده ناقصی است انسان!بعضی وجود دارند که در حقیقت وجود ندارند و برخی نیستند ولی برای تو همیشه هستند!مسیر ناهمواری را که تشخیص دادی از ان منحرف شو و این بار جوانب را بسنج،سعی کن خود را بر سر دو راهی نگذاری تا قدرت انتخاب  را از تو بگیرد.در مقابلت چند راه مختلف بگذار و در افکارت تا انتها را عاقلانه بسنج.تنها ابتدا را نبین،ممکن است زرورق یک شکلات از جنس فویل معمولی باشد،وقتی آن را باز کنی می فهمی که چه قدر خوشمزه است.اگر دور شکلاتی بسته بندی زرین باشد،از آن دوری کن زیرا اگر مشکلی نداشت،احتیاجی به مزین نمودن را نیز نداشت.هر کس برای دست یابی به اهداف خود،دست به هر کاری خواهد زد و تو تنها زمانی پیروزی در حیات را بدست می آوری که از حواس خود به خوبی بهره بگیری!

                                                     آرزومند هدایت همه ما "مانا"

عاشق شدن یعنی:با دیدن چشمهایی جان گرفتن،

عاشق یعنی:خود باخته برای معشوق،

و معشوق یعنی:کسی که ارزشمند است از نگاه عاشق،

                      پس همه می توانیم عاشق یا معشوق باشیم!

بدان که همیشه معشوق هستی!

سعی کن غرورت را خرد کنی،

زیباییهاراببینی وبشنوی،                                       

نفرت ها را بکاهی،

هرگز دروغ نگویی،

همه را ببخشی،

و در آخر...

              همه را دوست بداری،

                                            ... اکنون تو یک عاشقی!

                      به من

                                         به من خسته

تا از کامت

                                  به اعماق قلبم نفوذ کند

      «تا بداند که به تبسم تو زنده است»

صدایم کن

                                             مرا

                                                                            من خسته را

تا با ان نوازشی که شهوانی نیست

                                                                          به فکر فرو روم

                  «تا مغزم بداند که چه صدایی لایق شنیدن است»

و نگاهم کن

                                        به من

                                                                           به من خسته

تا نگاهم به نگاهت

                                  «نه عادت،بلکه التماس کند»

            و دوستم بدار...                                     اگر زندگی مرا دوست داری

                                                            «مانا»

می خواهم غرق در صدایت شوم

کاش میشد رنگ عشق را درآن بیابم!

همه چیز،محبت،صداقت،یکرنگی،سادگی

همه و همه چیز را در ان اشکار می کنی

تنها انتخاب عشق را پنهان!

برای اعتراف زود است

فرصت تا محاکمه باقی مانده

ولی در دادگاه قلب من اسیری

تا جواب ندهی بیرون نمی روی

اگر تو بروی

که را محاکمه کند قلبم؟!

تنهای تنها!

پس خودم را باید محاکمه کند

محاکمه برای عشق!

ولی مجرمی ندارد برای محاکمه

چون تو فرار کردی از دادگاه!

پس توبیا و قاضی بشو،قاضی قلبم

اگر خواستی عفو کن

و اگر کار من جرم بود محاکمه!

انوقت دلم را زندانی کن

این برایم بهتر است!

می توانم بپرسم سلولم کجاست؟

جواب بده:  در قلب من

این برایم ارزوست

"به امید روزی که برق عشق نیز به مجرمین زندان نگاهت بپیوندد!" 

      «مانا»

نشستم رو به پنجره

دنیا چقدر زود میگذره

آدما میان و میرن

عشقا چقدر زود گذره

سفارش من به شما

یه نکته بی خطره

اگر اطاعت نکنید

دنیا خیلی درد آوره

اگه دیدید یه چشمایی

عالمو با خود میاره

نترسیدا! آخه

نگاتون واسه اون بی اثره

اگر صدای ناز اون

نم نم بارونو داره

یه وقت نبینم خیس بشید

واسه شما نمی باره!

شب شعر و مشاعره

شعرایی که اون میاره

حرف دلش نیست بخدا

قافیه هم کم میاره!

میگه گل شقایقه

سرخی اون رنگ نداره

سرخی شرمه بدونین

غصه و ماتم نداره!

اگه براتون میزنه

چشمکی مثل ستاره

پای فریبش نذارین

این کارشم یک هنره

اما اگه زیباییشون

دل شمارو میبره

عشق اگه اینجوری باشه

نبودنش که بهتره!

اگر شبای بی کسی

قلبتون از دنیا پره

بلوا و فریاد نکنید

دلش طاقت نمیاره!

اگر صدای نفساش

شمارو تا اوج میبره

از من نصیحت بدونین

تنهایی پایین می پره!

همین جا ختمش می کنم

صدای عشق بلند تره

اگر که دوست دارید بگید

سفارشام بی اثره

با این همه...

هر کس که تاثیرش نده

بدونه که عاشق تره!

          "مانا"

  تو باغچه دل من

غربت تنهایی بود                                                            

 میون خاک غربت                                                         

 جای یه گل خالی بود

 تو دریای دل من                                                        

 موجای رویایی بود

 حیف که شروع موجا                                                

  اغاز تنهایی بود

 حالا میریم به صحرا                                                         

  به صحرای دل من

  تو این کویر تشنه                                                        

  غمای صحرایی بود

  زمستون و تابستوناش                                                      

  وای که چه روزایی بود!

  بهار و پاییز نداشت                                                          

  یه کمی افراطی بود

  دیواره های دلم                                                              

   گلبرگای شقایق

  همون گلی که میگن                                                      

   به پات می مونه عاشق  

   تو اسمون قلبم                                                               

   ابرای پاره پاره

   نمی تونست بباره                                                          

   اخه عشقی نداره!

   تو ساحل دل من                                                                  

   یه ماهی تنها بود

   هرم نفسهای اون                                                                  

   بریده از دنیا بود

   شب هاش چه شب هایی بود                                             

   یه عالمه درد و غم

   بی ماه و بی ستاره                                                         

   ماهم که می تابید کم

   تو شهرای دل من                                                               

   مرز بندیا ساده بود

   کسی نبود تو این شهر                                                          

   پاکیزه و خالی بود

   اما یه روزی رسید                                                             

   که ساخت قصرهای امید

   بهار قلبو دیدم                                                                 

  دلم دیگه نپوسید

  بذرای گل کجا بود؟                                                          

  هیچ وقت که با ما نبود

  چی شد که یادش افتاد                                                           

   دل ما هم تنها بود

   بذرا جواب دادن که:                                                               

   از راه دور اومدن

        از تو دو تامروارید                                                                   

                          با عشقو شور اومدن

                           می دونید اون بذرا که

                            گلهای عشقو کاشتن

                            چی بودن و چی هستن؟

                            اره...اونا چشمای زیبا هستن!

                                                                      " مانا "