هر چی که میگذره دارم برات دیوونه تر میشم

چند ساله اما هر روزش ، یاد توئه ، اینجا پیشم

یاد تو هر جا که بره ، تو قلبمه ، دور نمیشه

مثل یه سرو پرغرور ، تو باغ قلبم همیشه

چطور بگم؟ چهار فصل زندگیم شدی

بهار سربلندی و تابستون خوشیم شدی

دلتنگی فصل خزونمم به یاد تو خوشه

زمستوناش، به حسرت نگاه تو ، دروغ میگه که ناخوشه

شبا ، روزا ، تاریکیا ، روشنیا

همش میگم نیومدی ، تو راهیا !

میدونم این امیدی که برای داشتنت دارم

مثل کلاغای تو قصه س ، نرسیدن آخرم !

منو ببخش ، چون میدونم شعرام به رنگ تکراره

خواننده ها خسته شدن ، لطفشون اما بسیاره

اما یه روزی میرسه ، راز دلو حک می کنم

تو قلب پاکتو می گم : عاشق ترینشون منم !

خسته ام از خستگیا ، حرفا و همبستگیا

دم از حقیقت میزنن ، وجودشون پر از ریا

شماره هارو می شمری ، اما کمه ، عزیزیا !

آخه چقد دوستت دارم ، بازم کنار ما بیا

             قصه ما به سررسید                              

            کلاغه ...                              

 "مانا"             

نخواستم این بار بنویسم اما خود نویس میگه:

فقط یه ماه داری اونم جوهر من به پاش دیگه!

نگاه خسته،پشت شیشه،باز خیره به مهتاب

آخه کجایی؟یه بارم بیا و بر ما بتاب

دلم می خواد ببینم التماس ماه،به شهر زیبای نگات

ماهی که بالا سرمون،نورشو میکنه فدات

عاشقا هر شب،ماه آسمونو خواهش میکنن

خبر ندارن هر کدوم،ماهو کنارشون دارن

اما ماهی که اون بالاست،نمیشه گفت که مال ماست!

آخه اونم عالمیه،واسه تموم عاشقاست

همش در انتظار نور ماه،تو گنبد سیاه

    پر بکشه،بیاد پایین،نوری غریب،در دو نگاه    

"مانا"

مسافر مسیر سخت چشم آسودت شدم

تو حسرت آخر راه ، موندم و دیوونت شدم

یادته عصر روزی که سرما اومد سراغمون

پای چشات سوختم و گلدون تو گلخونت شدم؟

چند روزه که یادی ازم نمی کنی؟خوش میگذره؟

گله ندارم از دلت، فدای روندنت شدم

فکرای رنگی نمی خوام ، سلام گرمت کافیه

سلام نداده ، قربون این دلو بردنت شدم

بذار بگم چشم توئه ، دست منو می لغزونه

قلم به دست ، رو عالم کاغذای پاک و سفید

فکر منو نه ، فکر کاغذای خسته رو بکن

دلت می خواد تو حسرت نگاه تو ، بشن پلید؟

من می دونم ، مهربونی ، خوب چه کنی؟نمی دونی

عاشق تو ، یه ابریه مرموز و خیس و بارونی

شک ندارم اگه بدونی عاشق شمعدونیای باغتم

انقد وفاداری میگی همیشه پیشم می مونی

اما منم زندگیمو میسپرمش به سرنوشت

خیلی سریع کتاب عشق نازتو واسم نوشت!

لحظه به لحظه ، عمرمم تلف بشه صبر می کنم

خدا بخواد قسمت میشه ، با هم بریم تا به بهشت!

مانا

          عاشقانه ها بسيارند.گويندگان ، هر كدام از گفتن آنها هدفي واضح و روشن دارند كه شايد در ذهن شنونده مبهم و تاريك معنا شود.اما باز هم مي نويسيم و مي نويسند...عاشقان خوب مي فهمند كه چرا!

         روشن است كه اگر به دل عاشق پيشگان باشد ، دنيا را در كام عشق خود مي سوزانند،اما هر كدام به گونه اي.عاشقي مي گفت:وسعت درياي مواج ، پيش وسعت چشمانت قد خم مي كند.ديگري مي گفت:اگر گلستان هاي عالم را فداي روي همچون گلت كنم ، كم است ! آن يكي مي گفت:هنگام شب ، روشنايي زيباي ماه ، تو را به تصوير مي كشد.پس در كنارم باش تا زير بار منت ماه نروم ! و هزاران حرف و حديث ديگر...اما من به گونه اي ديگر عشق را به تصوير مي كشم.شايد به دل آن كسي كه وجودش،حيات را معنا مي كند بنشيند.

       ...كاش همانند تخم گلي بودي كه اگر بكارمت و رشد كني ، برايم گلي شوي و من مانند سبزه اي در سايه ات برويم و از وجودت سيراب شوم.

       ...كاش همانند قطره باراني بودي تا بباري و مرا خيس كني و من ، نه از سرما بلكه از عشقت تب و لرز كنم!

       ...كاش ذره اي نور بودي و تنها مرا مي افروختي.آخر نمي خواهم همه با نور تو نوراني شوند ، ماه من!

       ...كاش به جاي يك عمر ، لحظه اي فرصت زيستن داشتي ، مرا ببخش ! اين كلام از روي حسادت بود.چون تو چه باشي ، چه نباشي ، در حقيقت نيستي ! عمرت طولاني باد.

       ...كاش تنها شاخه اي گل بودي ، گلستان نباش ! اما اگر خودت مي خواهي من چه بگويم؟! آخرحيفي ! هر كس بخواهد بيايد و گل هاي زيباي وجودت را بچيند و ببرد؟ اگر شاخه گلي باشي تا عمر دارم تو را در دستانم نگه ميدارم.عزيزم مرا ببخش.به خدا اگر درخت كهن و عظيمي بودم ، گلستانت را در پناهم حفظ مي كردم ، ولي افسوس!

       ...كاش اشك شمعي بودي كه هر شب به دست مي گيرم و دستانم را مي سوزاند .

                                 اما تويي ديگر ، چه مي شود كرد؟محشر و پر افاده!

       از گفتن اين حرف ها خجالت مي كشم.نمي شود كه زيباي من ، نور همچون مهتابش را فانوسي كند براي دل افسرده من!

       آيا مي شود باغ زيباي دلش را نابود كند و تنها به گل حسرت من برسد تا مبادا خشك شود؟

       اما اين را بدان ، روزي مي رسد كه همه گلستانت ، تك تك آن هايي كه با آبياري چشمان تو سيراب مي شدند ، نمي گويم خشك ، اما آنقدر زيبا خواهند شد كه حتي تك نگاهي به تو نخواهند انداخت و من ، همان سبزه اي كه هيچ گاه آبش نمي دهي ، هم چنان خيره به دست هاي زيبايت مي مانم و عاشق تك تك لحظه هاي با تو بودن ! آنگاه باز هم از تنهايي مرا سيراب خواهي كرد ، نه از عشق !

                                          ... و اين حقيقتي تلخ است!

                                                      "مانا"

دیشب چشام با ابرا یکرنگ شدن

عهدی بستند و تو مه با هم هماهنگ شدن

یارم از عشق خودش گفت، همش حرف دل زدیم

خاطرات شیرینم دوباره پررنگ شدن

براش از عشقم که دورم از دلش دم میزدم

رو گلای یاد اون دوباره شبنم می زدم

اون بهم گفت : کسی که عاشقشی چه رنگیه؟

گفتم : ای یار نگو ،ماه به اون قشنگیه!

یه کمی خندید و گفت : راز تو ، تو دلش چیه؟

گفتم عشق من دلش مثل چشام بارونیه

ولی اون اشکای من ، یادای تلخو می بره

اما بارون دلش ، اسم منم نمیاره!

اون بازم خندید و گفت: چرا به بارون دلش

ندیده ، نباریده ، بی هیچ دلیل شک می کنم؟

خودشم عاشق بود و از معشوقش واسم می گفت

گفت که من عشق اونو توی دلم حک می کنم!

اولش گفتم چطور به بارون اعتماد داره؟

اونیکه گاهی می باره ، گاهی اشکی نداره!

اما محكم از دلش ، گفت منم اعتماد كنم

گفت اونم دلش به بارون چشام نياز داره!

گفتم اون معشوق تو فقط واسه تو مي باره

فرق داره با عشق من كه يادي هم نمياره!

اون براي آخرين بار بود كه داشت بهم مي گفت:

دل معشوقه تو ، به عشق تو نياز داره

تو يه بار به راز چشماش اعتماد كن و ببين

حرفاي نگفته و نهفته هم زياد داره!

                                                          " مانا "

دخترکی دیدم داره میباره!               

رفتم و پرسیدم ازش بهاره؟                                                            

ازش شنیدم که میگه پاییزه

نمی بینی برگا داره میریزه!                                             

گفتم:آره چه سوز سردی داره!

غم داره و واسه همین میباره

شدیم با هم دوست وهمیشه موندیم

شعر و ترانه های عشقو خوندیم

یه روز بهش گفتم:سر انجامش چی؟

گفت:نمی خوای ازت بمونه چیزی؟

دیدم آره،حقیقتم همینه

جهان می فهمن،اصلا اون میبینه؟

آخه واسه کی این همه شعرامون

جون بدیمو آرزو شه فردامون

اما بازم به من نصیحتی کرد

واسه دلت بگو،اون هر کاری کرد!

از صحبت و تجربه هاش،یه عبرتی گرفتم

مسیر عشق اون خزون بود اما من تا آخرش نرفتم!

                                "مانا"                           

اما هیچ کس نمیگه ماه چرا انقدر نورانی و دوست داشتنیه!؟درسته چون همه،هنگام دیدن زیبایی چشماشونو رو به دنیای آموخته ها می بندن و فقط و فقط در لحظه حاضر قدم میزنند.در زیبایی خیره کننده مقابلان ! اما بیایید یه کم رو راست باشیم.اون مهربونی که داره خودشو وقف ماه میکنه کیه؟!همون که نه در کنار ماه حضور داره و نه اشکی که غصه دوریشو با اون جبران کنه.اگرم داشته باشه،چشماش انقد داغن که آرزوشه یه روز یکی از اون قطره اشکا رو گونه هاش سرازیر بشن.تصورشم سخته ! تا بخوای گریه کنی،اشکات بخار بشنو برن هوا ! هیچکی ندونه تو چقد غمگینی و آشفته.شبا همونجوری ساکت و خاموش بشینی و یکی دیگرو روشن کنی.اون خوب میدونه از وجود تو افروختس ولی پشتشو بهت میکنه.وای چه قدر تلخ ! حالا باز هم کسی دوست داره بگه عشق من مثل ماه میمونه؟

                                                       آرزومند بهترین ها برای آفتاب« مانا»